Kościół Nawiedzenia
Najświętszej Marii Panny

Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia

Klasztor poaugustiański

Matka Boża Pocieszenia i Pani Ziemi Wieluńskiej
koronowana
5 września 1971 roku

Archidiecezja Częstochowska

rzeźba Madonny

Wieluń jest miastem leżącym na krańcu Wyżyny Wieluńskiej, w województwie łódzkim. Jego historia liczy blisko 800 lat. Powstała na początku wieku XIII osada Wieluń od roku 1281 była już kasztela­nią. Król Ka­zi­mierz Wielki w roku 1350 ufun­do­wał kościół i klasztor oo. Augustianów oraz polecił otoczyć murem obronnym Wieluń, będący już wówczas miastem. W ro­ku 1858 Wieluń strawił groźny pożar. Częścio­wemu zniszczeniu uległ również kościół, ale cu­dow­ny obraz ocalał. Klasz­tor wie­luń­ski jako jedyny, mimo dekretu ka­sa­cyj­ne­go z roku 1864, nie zo­stał za­mknię­ty i przetrwał aż do roku 1893. W roku 1921 po­au­gu­stiańską świątynię objęli księża misjonarze Świętej Rodziny, przy­czy­nia­jąc się do dal­sze­go roz­wo­ju ruchu pielgrzym­kowego. Po II wojnie światowej kościół stał się świąty­nią parafialną. W roku 1956 przeprowadzono grun­tow­ne pra­ce remontowe i kon­ser­wa­cyj­ne, dzięki czemu na­stąpiła jego regotyzacja. W 1965 r. bullą Pawła VI kościół podniesiono do rangi kolegiaty pod wezwaniem Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny, a w roku 1971 obraz Matki Bożej Pocieszenia został koronowany przez kardynałów Stefana Wyszyńskiego i Karola Wojtyłę.
W jednej z bocznych kaplic ko­legiaty wieluńskiej od ponad 300 lat znajduje się cudowny obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem, nazwanej Pocieszycielką i Panią Zie­mi Wieluńskiej.
Obraz został ufundowany przez krakowskiego przeora augustianów, o. Sta­ni­sła­wa Starowskiego w roku 1640, o czym świadczy zapis na odwrocie i uwiecz­nio­na na obrazie postać klęczącego fundatora. Obraz Matki Bożej ma­lo­wa­ny jest far­ba­mi olejnymi na luźno tkanym płótnie, naklejonym na deskę lipową. Ma­lo­wi­dło, bę­dą­ce dziełem jednego z polskich warsz­tatów cechowych, reprezentuje wy­jąt­ko­wo ory­gi­nal­ny typ ikonograficzny, bardzo rzadko wy­stę­pu­ją­cy w  Pol­sce. Wi­ze­ru­nek przed­sta­wia Maryję trzymającą na ko­lanach Dzie­ciąt­ko Jezus w pozycji le­żą­cej. Matka Naj­świętsza w prawej dłoni ma różę, lewą zaś podtrzymu­je nóżki Je­zu­sa. U dołu ob­ra­zu widnieje napis: "Monstra Te esse Matrem" (Okaż się nam Matką). Zdaniem histo­ryków sztuki malowidło nie po­sia­da wybitnych walo­rów ar­ty­stycz­nych, na­to­miast niezwykle cenna jest srebr­na sukienka o bogatym or­na­men­cie roślinnym, bę­dą­ca prawdziwym dzie­łem sztu­ki złotniczej.
Najwcześniejsza wzmianka o kulcie, jakim cieszył się obraz wśród wier­nych, po­cho­dzi z kroniki z lat 1658–86. W roku 1686 powstało w Wieluniu Bractwo Mat­ki Bo­żej Pocieszenia, którego działalność przyczy­niła się do po­głę­bie­nia kul­tu. Szcze­gól­na cześć i uf­ność do Matki Najświętszej objawiała się w oddaniu pod jej opiekę nowo na­ro­dzo­nych dzie­ci.
W zachowanym północnym skrzydle klasztoru, w korytarzu, umieszczona jest kuna – średniowieczne urządzenie do przetrzymywania przestępców, składające się z trzech bloków kamiennych, można go zwiedzać – ta część klasztoru jest otwarta. Dodatkowo w korytarzu kilka tablic pamiątkowych poświęconych księżom związanym z kościołem.
W elewacji południowej zachowany portal gotycki, w który wstawione współczesne drzwi metalowe, z cyklem płaskorzeźb przedstawiających najważniejsze wydarzenia związane z historią Wielunia.

Wielun_01.jpg
Wielun_02.jpg
Wielun_04.jpg
Wielun_05.jpg